Chapter 20
Оқудан бас тарт, қайғысыз бол
Original
众人熙熙，如享太牢，如春登台。我独泊兮其未兆，如婴儿之未孩；累累兮若无所归。
众人皆有余，而我独若遗。我愚人之心也哉！沌沌兮！
俗人昭昭，我独昏昏。俗人察察，我独闷闷。澹兮其若海，飂兮若无止。
众人皆有以，而我独顽且鄙。我独异于人，而贵食母。
Аударма
Бәрі қуанышты — ас мейрамындағыдай, көктемгі террасаға көтерілгендей. Ал мен бейжаймын, белгісіздей, емшектегі нәрестенің енді сөйлей алмағанындай; адасып жүргендей, үйге баратын жері жоқтай.
Бәрінің артықшылығы бар, ал мен жалғыздың жоқтығымын. Менің жүрегім наданның жүрегі! Қараңғылықта!
Дәстүрлі адамдар ашық, мен жалғыз қараңғымын. Дәстүрлі адамдар айқын, мен жалғыз тығызын. Толқындаған теңіздеймін, тоқтаусыз желдеймін.
Бәрінің мақсаты бар, ал мен жалғыз тұйықпын. Мен жалғыз адаммын, басқалардан өзге, Тәңірдің қорегін ұнатамын.
Терең толғаныс
Бұл тарау не туралы?
Бұл тарау көпшіліктің қуанышы мен дананың жалғыздығы арасындағы терең контрастты бейнелейді. Көпшілік рахат пен қуаныш іздейді, меншікті жинайды, айқын да тапқыр. Ал дана осылардан тыс, бейжай, наданға ұқсас, бірақ шынында терең тыныштықта.
Бұл менімен қалай байланысты?
Мен де көпшілікке ұқсаймын — қоғамдық пікірді қуатқым келеді, өзімді тапқыр көрсеткім келеді, басқалардан кем түспегім келеді. Бірақ кейде мен де жалғызбын, көпшіліктің ішінде де іштей жалғызбын. Бұл тарау маған жалғыздық — бұл жамандық емес, терең рухани ізденістің белгісі екенін еске салады.
Бүгін мен не істеуім керек?
Бүгін өзгелеу мен сіздің араңыздағы шекараны сезініңіз. Қоғамның «дұрыс» деп санағанына ілеспеудің қиындығын, бірақ оның қажеттілігін түсініңіз. Өзіңізге: «Мен неге көпшілікке ұқсаймын?» деп сұраңыз.
Байланысты тараулар
Менің толғанысым
What does this chapter inspire in you? How will you apply it?