Chapter 17

უზენაესი მმართველი

太上,下知有之;其次,亲而誉之;其次,畏之;其次,侮之。信不足焉,有不信焉。
悠兮其贵言。功成事遂,百姓皆谓我自然。
უზენაესი მმართველებს ხალხი მხოლოდ იცნობს; შემდეგნ ისინი მათ უყვართ და აქებენ; შემდეგნ ისინი მათ ეშინიათ; შემდეგნ ისინი მათ არაპატივს სცემენ. როდესაც ნდობა არასაკმარისია, უნდობლობაც ჩნდება. ამის გამო რა იშვიათად აფასებენ სიტყვას! როდესაც საქმე დასრულდება, ხალხი ამბობს: „ჩვენ ასე ბუნებრივად ვიქცეოდით

ღრმა განჭვრეტა

რის შესახებაა ეს თავი?

ეს თავი აღწერს მმართველობის სხვადასხვა დონეს. საუკეთესო მმართველი იმდენად უხილავია, რომ ხალხი თითქოს არც კი იცნობს მას. მით უფრო ვრცელდება ჩარევა, მით უფრო სუსტდება ნდობა. ნამდვილი დიდებაა, როდესაც ადამიანები ფიქრობენ, რომ ყველაფერი თვითონ გააკეთეს.

როგორ უკავშირდება ეს ჩემს ცხოვრებას?

ჩემს ცხოვრებაში ხშირად ვგრძნობ მოთხოვნილებას, რომ ვაკონტროლო ყველაფერი. ეს თავი მახსენებს, რომ ზოგჯერ საუკეთესო გზაა, თავი შეიკავო და სხვებს საშუალება მისცე, თავად მოიქცნენ. როდესაც ვაიძულებ ყველაფერს, ვკარგავ ნდობას და ურთიერთობები ზარა�დება.

რა უნდა გავაკეთო დღეს?

დღეს არ მისცე რჩევა არავის და არ გასცე ბრძანება. უბრალოდ იყავი იქ, სადაც ხარ, და დააკვირდი, როგორ მიდის ყველაფერი შენი ჩარევის გარეშე. შეიგრძენი, თუ სად შეიძლება უფრო ნაკლები იყოს საკმარისი.

დაკავშირებული თავები

ჩემი განჭვრეტა

What does this chapter inspire in you? How will you apply it?

Ask Laotzu About This Chapter Full chat →