Lýðir óttast ekki dauðann

Hvað fjallar þessi kafli um?

Kaflinn fjallar um vald og refsingu. Ef fólk er komið svo langt að það óttast ekki dauðann, þá virkar ekki að nota dauðann sem ógn. Ef við gerðum fólk að óttast dauðann, myndu menn ekki þora að fremja glæpi. En það á að vera einhver tiltekinn sem ber ábyrgðina á aftökum. Að taka þetta vald úr höndum hins ætlaða og framkvæma aftökur sjálfur er eins og að reyna að hggva við tré án færni - maður meiðir sig sjálfur.

Hvernig tengist þetta mér?

Ég endurspegla hvort ég sé að nota ofbeldi eða ógnir til að stjórna öðrum. Ef ég reyni að hræða fólk til geðþótta, mistekst það til langs tíma. Ég læri að refsing og vald ættu að vera í höndum þeirra sem eru ætlaðir til þess, ekki í mínum eigin. Ég verð að vera meðvituð um hvenær ég er að taka mér vald sem mér ber ekki.

Hvað ætti ég að gera í dag?

Í dag ætla ég að vera meðvituður um hvernig ég nota vald í samskiptum við aðra. Ef ég fæ inni á þörfina til að nota ógnun eða stríðni, mun ég stoppa og spyrja: Er þetta mitt hlutverk? Mun ég meiða mig eða aðra með þessu? Ég ætla að nota ígrundun í staðinn.