Chapter 20
Հանգստություն ուսումից դուրս
Original
众人熙熙，如享太牢，如春登台。我独泊兮其未兆，如婴儿之未孩；累累兮若无所归。
众人皆有余，而我独若遗。我愚人之心也哉！沌沌兮！
俗人昭昭，我独昏昏。俗人察察，我独闷闷。澹兮其若海，飂兮若无止。
众人皆有以，而我独顽且鄙。我独异于人，而贵食母。
Թարգմանություն
Խոր Մտորում
Ինչի մասին է այս գլուխը?
Այս գլուխը հակադրում է իմաստունի պարզությունը աշխարհի աղմուկին: Մինչ բոլորը հետապնդում են գիտելիք, փառք ու հարստություն, իմաստունը մնում է խաղաղ, մանկական ու տնօրինված: Նա չի վախենում այն ամենից, ինչ վախենում են մյուսները, որովհետև գիտի, որ իսկական հանգստությունը գալիս է մայրական աղբյուրից՝ Տիեզերքի բնույթից:
Ինչպե՞ս է դա կապված ինձ հետ:
Ես ինքս հաճախ մտածում եմ, թե ինչու պետք է վազել մրցավազքի մեջ, որտեղ բոլորը հետապնդում են նույն բաները: Այս գլուխը հիշեցնում է, որ իմ տարբերությունը մյուսներից կարող է ոչ թե թերություն, այլ առավելություն լինել: Հանգստության ունակությունը շրջակա աղմուկի մեջ իմ ամենամեծ ունակությունն է:
Ի՞նչ պետք է անեմ այսօր:
Այսօր կզբաղվեմ մեկ գործով, որ ինձ հաճույք է պատճառում, առանց որևէ դրդապատճառի կամ սպասված արդյունքի: Կզգամ ծառի տակ նստելու կամ գրքի էջ շրջելու պարզ ուրախությունը, առանց որևէ մրցակցության կամ համեմատության:
Առնչվող Գլուխներ
Իմ Մտորումը
What does this chapter inspire in you? How will you apply it?