ڊ 20
ހലാഞ്ചന വിട്ടാൽ ചിന്ത ഇല്ല
ڪ ڪ ڪ
众人熙熙,如享太牢,如春登台。我独泊兮其未兆,如婴儿之未孩;累累兮若无所归。
众人皆有余,而我独若遗。我愚人之心也哉!沌沌兮!
俗人昭昭,我独昏昏。俗人察察,我独闷闷。澹兮其若海,飂兮若无止。
众人皆有以,而我独顽且鄙。我独异于人,而贵食母。
ڪ ڪ ڪ
ڊ ڊ
මෙම පරිච්ඡේදය ගැන කුමක් කියති?
ഈ അധ്യായം സാധാരണ വിദ്യയുടെ മിതികളെക്കുറിച്ചും ലളിതമായ ഹൃദയത്തിന്റെ ശ്രേഷ്ഠതയെക്കുറിച്ചും സംസാരിക്കുന്നു. ലോകം ആഘോഷത്തിൽ മുഴുകിയിരിക്കുമ്പോൾ, താവോയുടെ സന്യാസി ശാന്തനായി നില്ക്കുന്നു. നന്മ-തിന്മ, അംഗീകാര-നിഷേധം എന്നിവ വിഭജനങ്ങളാണ് - യഥാർത്ഥ ജ്ഞാനം ഈ ദ്വന്ദ്വങ്ങളെ 超越 ചെയ്യുകയാണ്.
މީހާ ގੋ ڪ ڪ؟
എനിക്ക് പലപ്പോഴും മറ്റുള്ളവരുടെ ജീവിതവുമായി താരതമ്യപ്പെടുത്താറുണ്ട്. എനിക്ക് കൂടുതൽ ഉണ്ടാകണം, കൂടുതൽ അറിയണം എന്ന സമ്മർദ്ദം എന്നെ വലയ്ക്കുന്നു. ഈ അധ്യായം എനിക്ക് ഓർമ്മപ്പെടുത്തുന്നു - എന്റെ വഴി മറ്റുള്ളവരുടെ വഴിയല്ല, അത് സ്വന്തമാണ്. ശാന്തമായ ഹൃദയം വലിയ സമ്പത്താണ്.
ڊ ڊ ڊ؟
ഇന്ന്, ഞാൻ ഒരു മണിക്കൂർ നിശബ്ദതയിൽ ഇരിക്കും - ആഗ്രഹങ്ങളും താരതമ്യങ്ങളും ഉപേക്ഷിച്ച്. ഞാൻ ആളുകൾ എന്തു ചിന്തിക്കുന്നു എന്ന് ശ്രദ്ധിക്കാതെ, എനിക്ക് ആവശ്യമായ മാത്രം ഞാൻ ഉപഭോഗം ചെയ്യും.
ڪ ڪ ڪ ڪ
މੋ ނު ފާ
ڪ ڪ ڪ ڪ ڪ ڪ ڪ ڪ ڪ ڪ ڪ؟