บทที่ 80
แผ่นดินเล็ก ผู้คนน้อย
ต้นฉบับ
小国寡民。使有什伯之器而不用，使民重死而不远徙。
虽有舟舆，无所乘之；虽有甲兵，无所陈之。使民复结绳而用之。
甘其食，美其服，安其居，乐其俗。邻国相望，鸡犬之声相闻，民至老死，不相往来。
虽有舟舆，无所乘之；虽有甲兵，无所陈之。使民复结绳而用之。
甘其食，美其服，安其居，乐其俗。邻国相望，鸡犬之声相闻，民至老死，不相往来。
คำแปล
แผ่นดินเล็ก ผู้คนน้อย แม้มีเครื่องมือมากมายก็ไม่ใช้ ทำให้ประชาชนเห็นคุณค่าของชีวิตและไม่ย้ายถิ่นไกล แม้มีเรือและรถก็ไม่มีที่ใช้ แม้มีอาวุธก็ไม่ต้องจัดทัพ ให้ประชาชนกลับมาใช้เชือกผูกบันทึกอีกครั้ง ทำให้อาหารหวาน เสื้อผ้าสวยงาม ที่อยู่อาศัยสงบ วิถีชีวิตมีความสุข เพื่อนบ้านมองเห็นกัน ได้ยินเสียงไก่และสุนัข แต่ประชาชนจนแก่ตายก็ไม่ต้องไปมาหาสู่กัน
การใคร่ครวญลึกซึ้ง
บทนี้กล่าวถึงอะไร?
บทนี้วาดภาพสังคมในอุดมคติที่เรียบง่าย พอเพียง และสงบสุข ผู้คนไม่ต้องพึ่งพาเทคโนโลยีหรือการค้าขายที่ซับซ้อน แต่ใช้ชีวิตอย่างพอใจในสิ่งที่มี มีความสุขกับอาหาร เสื้อผ้า และขนบธรรมเนียมของตนเอง ไม่ต้องแสวงหาความสัมพันธ์ภายนอกเพราะทุกอย่างสมบูรณ์แล้ว
สิ่งนี้เกี่ยวข้องกับฉันอย่างไร?
ในโลกที่เต็มไปด้วยความเร่งรีบและความต้องการไม่สิ้นสุด บทนี้เตือนให้ฉันหยุดและมองหาความพอเพียงในสิ่งที่ฉันมีอยู่แล้ว ความสุขที่แท้จริงไม่ได้มาจากการมีมาก แต่มาจากการพอใจในสิ่งที่เป็น
วันนี้ฉันควรทำอะไร?
วันนี้ลองใช้เวลาช่วงเย็นโดยไม่มีโทรศัพท์หรืออินเทอร์เน็ต สักหนึ่งชั่วโมงเพื่อนั่งเงียบๆ และชื่นชมสิ่งที่อยู่รอบตัว เช่น อาหารมื้อค่ำหรือเสียงนกนอกหน้าต่าง
บทที่เกี่ยวข้อง
การใคร่ครวญของฉัน
บทนี้ให้แรงบันดาลใจอะไรกับคุณ? คุณจะนำไปใช้อย่างไร?