ਛੋਟਾ ਰਾਜ ਤੇ ਘੱਟ ਲੋਕ

ਇਹ ਅਧਿਆਇ ਕਿਸੇ ਬਾਰੇ ਹੈ?

ਇਹ ਅਧਿਆਇ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਰਾਜ ਛੋਟਾ ਹੋਵੇ ਤੇ ਲੋਕ ਘੱਟ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਸਾਜ਼-ਸਮਾਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਲੋਕ ਸਧਾਰਨ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਖਾਣ, ਪਹਿਨਾਵ, ਘਰ ਤੇ ਰੀਤਾਂ ਤੋਂ ਰੁੱਝੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਨੇੜਲੇ ਦੇਸ ਏੱਥੇ ਹੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਮੌਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ — ਇਹ ਗੁੰਜਾਈ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਸੁੱਖ ਦਾ ਰਾਹ ਹੈ।

ਇਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਜੁੜਦਾ ਹੈ?

ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਸਧਾਰਨਤਾ ਦੀ ਕਦਰ ਸਿੱਖਦਾ ਹਾਂ। ਤੁਰਤ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਈ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਘੱਟ ਹੋ ਗਈ ਹੈ — ਮੈਂ ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਘਰ, ਆਪਣੇ ਖਾਣ, ਆਪਣੀ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਸੁਰਤ ਲੱਭਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਮਹਿਸੂਸ ਕਿ ਮੇਰੇ ਨੇੜੇ ਹੀ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਮੈਨੂੰ ਅੱਜ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?

ਅੱਜ ਮੈਂ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਕੰਮ ਕਰਾਂਗਾ ਜੋ ਗੁੰਝਲਾਂ ਘੱਟ ਕਰੇ — ਸਧਾਰਨ ਖਾਣ ਬਣਾਵਾਂਗਾ, ਘਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਮਾਂ ਗੁਜ਼ਾਰਾਂਗਾ, ਤੇ ਨੇੜੇ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਾਂਗਾ, ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਭਾਂਉਂਗਾ।