Væntir menn forntímans

Hinir gömlu sem voru framúrskarandi í speki voru svo hljóðir, svo djúpir og svo ófáanlegir að ekkert mannshugtak nægði til að lýsa þeim. En vegna þess að þeir voru svo óútskýranlegir, verðum við að reyna að lýsa þeim með myndum: Varir og efrir, eins og maður sem fer yfir ár í vetrarkulda; gaumgæfandi, eins og sá sem óttast að gera eitthvað rangt í viðurvist nágranna sinna; alvarlegur og virðingarverður, eins og gestur við borðið; losaður og opna, eins og ís sem bráðnar í morgunsólinni; einfaldaður og raunverulegur, óbrotinn eins og hrátt tré; víðfemur og opið, eins og dalur sem tekur við öllu; blandað saman og óljós, eins og fossviður. Hver getur hreinsað roðið með því að stilla huga sinn og látið lognið brátt verða tært? Hver getur látið kyrrstöðuna af sér hafa og látið nýtt líf spretta hægt upp? Den sem heldur sér við þetta veg vili ekki vera fullkominn. Aðeins með því að vera ófullkominn getur hann orðið nýr að nýju.