Chapter 7

De himel en ierde wurde net âld

天长地久。天地所以能长且久者,以其不自生,故能长生。
是以圣人后其身而身先,外其身而身存。非以其无私邪?故能成其私。
De himel en de ierde wurde net âld. De himel en de ierde kinne sa lang bestean, net om harren eigen wil te死人, sadat se foar ivich bliuwe. Dêrom set de wije man himsels efter, en nochtiden komt er foarút. Hy stelt himsels op 'e achtergrûn, en nochtiden wit er syn libben te behâlden. Is it net syn ûnsellistichheid dy't him dwers doocht? Dêrom kin er syn eigen doel berikke.

Djippe Refleksje

Woer is dit haadstik oer?

Dit haadstik leart ús dat de himel en ierde foar eeuwig besteane om harren natuerlike wei te follyen, sûnder foar harren sels te libjen. De wije man, dy't syn eigen belang efterstelle, bringt himsels krekt foarop. It liket as wie er himsels ferliest, mar yn it lêste eins hellet hy syn winsken.

Hoe is it foar my fan belang?

Ik sjong geregeldwei oer myn plak yn 'e wrâld. Dit haadstik freget my om myn ambysjes yn in breder perspektyf te sjen. As ik myn eigen belang te folle foarop set, ferlieze ik de bân mei myn mienskip. De wille om earst te helpen kin liede ta in djippere foldiening.

Wat soe ik hjoed dwaan moatte?

Hjoed sil ik ien ding dwaan foar in oar, sûnder der wat foar werom te ferwachtsjen. Ik sil myn eigen winsken net foarop sette, mar itsij dwaande litte foar it grutte goede.

Besibbe Haadstikken

Myn Refleksje

What does this chapter inspire in you? How will you apply it?

Ask Laotzu About This Chapter Full chat →