Tæn stóra leið er víð og fræls

Um hvat er henda kaflin?

Hetta kapittul lýsir Tao sum nakað, sum er óendanliga víða og tilstaða alla vegna. Tao er ómini og arbeiðir ógilda, men øll ting liva av hesi kraft. Hon føðir og verndar alt, men ger seg sjálva lítla, og hon tekur ikki sær æra. Kapittulin sigur, at just hetta at gera seg lítla ger, at ein verður sannliga stórur. Tao er stór, júst tí hon ikki roynir at vera stór.

Hvussu tengist hann mær?

Eg finni hetta kapittulin sera lættandi. Í einum samfelag, sum altíð talar um at vera Sera, at verða framsøktur og at taka sær æru, koma hesi orð sum ein fróðskift. Tey minna meg á, at tað eru tey, sum ikki leita eftir rúmleiki, sum verða sannliga sjónlig. Hetta gevur mær frið, tá ið eg kenni meg frætta at standa í skugganum hjá øðrum.

Hvat skal eg gera í dag?

Í dag royni eg at arbeiða við einum verkí uttan at taka mær æru fyri tað. Eg skal gera tað besta, eg kann, men ikki ásanna tað. Eg vil eygleiða, hvussu tað kennist at vera til, uttan at hava tørv á at verða sæddur ella viðurkendur.