মহান চিন ধৰা

এই অধ্যায়টো কি বিষয়ে?

এই অধ্যায়ে ব্যাখ্যা কৰে যে পথ (দাৱ) প্ৰত্যক্ষভাবে আকর্ষণীয় নহয় - ইয়াক সোমাব নোৱাৰি, শুনাব নোৱাৰি, বা সোৱাদ ল'ব নোৱাৰি। কিন্তু যিয়েই নিৱাসী শিল্প বা মনোৰঞ্জনক আকর্ষণ কৰে, পথটোৱে সেই ক্ষেত্রত নিজকে প্ৰকাশ নকৰে। পথৰ শক্তি পোৱা যায় কিন্তু ব্যাখ্যা কৰিব নোৱাৰি।

ই মোৰ সৈতে কেনেকৈ সম্পৰ্কিত?

মই সঘনে চিনিবলৈ কঠিন কিন্তু পাৰ্থক্যকাৰী শক্তিৰ কথা ভাবো - মোৰ জীৱনত যিবোৰ গুৰুত্বপূর্ণ, সিহঁত সদায় দৃশ্যমান নহয়। পৰিয়ালৰ স্নেহ, বন্ধুৰ সহায়, বা পথৰ অনুপ্রেৰণা - এইবোৰ নীৰৱ কিন্তু মোৰ জীৱনৰ ভিত্তি।

আজি মই কি কৰা উচিত?

আজি মই আনৰ সৈতে মোৰ কথাবার্তাত সততা আৰু শান্তিৰে কথা পাতিম। আন মানুহক শুনিম আৰু তেওঁলোকৰ প্রতি মনোযোগ দিম। ই হ'ব মোৰ দিনৰ মহান চিন ধৰাৰ চেষ্টা।