কৰ্ম নকৰাকৈ কৰ্ম

এই অধ্যায়টো কি বিষয়ে?

এই অধ্যায়ে কোৱা মতে, আমি যদি কৰ্ম নকৰাকৈ কৰ্ম কৰিব পাৰো, তেন্তে সকলো সহজ হৈ পৰে। ডাঙৰ কাম সৰু সৰু কামৰ পৰা আৰম্ভ হয়, আৰু কঠিন সমস্যাও সিহঁতৰ সহজ আৰম্ভণিৰ পৰা সমাধা হয়। যি ব্যক্তিয়ে প্ৰতিশ্ৰুতি দিয়াত ইতস্তত বাজে, তেওঁ বিশ্বাসত পাতল হয়। আৰু যি সকলো বস্তুক সহজ বুলি ভাবে, তেওঁ অনেক অসুবিধাত পৰে। কিন্তু জ্ঞানী ব্যক্তিয়ে সকলো বস্তুক সাৱধানেৰে লয়, গতিকে তেওঁ কেতিয়াও অসুবিধাত নপৰে।

ই মোৰ সৈতে কেনেকৈ সম্পৰ্কিত?

মোৰ জীৱনত মই প্ৰায়ে ডাঙৰ লক্ষ্য লৈ মূৰৰ যন্ত্ৰণা লওঁ, কিন্তু সিহঁতৰ সৰু সৰু আৰম্ভণি এৰি দিওঁ। মই শিখিছো যে ধৈৰ্য্য ধৰি আৰু সৰু কামবোৰ মনোযোগেৰে কৰিলে ডাঙৰ সাফল্য আপোনা-আপুনি আহে। যেতিয়া মই অন্যক অপমান কৰোঁ, তেতিয়া সিহঁতৰ প্ৰতি দয়া দেখুৱালে মোৰ নিজৰ মনও শান্ত হয়। মই এই শিক্ষাটো মনত ৰাখিব লাগে যে চিন্তাশীল ধীৰতা আৰু সাৱধানী হোৱাটোৱেই আচল শক্তি।

আজি মই কি কৰা উচিত?

আজি মই এটা ডাঙৰ কাম বাছি ল'ম আৰু সিহঁতৰ আটাইতকৈ সৰু, সহজ আৰম্ভণি খুঁজি পাম। সেই কামটো আৰম্ভ কৰিম, এতিয়াই সম্ভব হ'লে এটা কণামান কৰিম। যদি কোনোবাই মোক কষ্ট দিয়ে, তেন্তে সিহঁতৰ প্ৰতি এটা শুভ বা দয়াৰ ভাব পোষণ কৰিম। মই সহজ প্ৰতিশ্ৰুতি দিব নালাগে, কিন্তু যি কৈছোঁ সেই কাম অৱশ্যে কৰিম।