บทที่ 71

การรู้ว่าตนไม่รู้ คือความรู้ที่สูงส่ง

知不知上,不知知病。夫唯病病,是以不病。圣人不病,以其病病,是以不病。
การรู้ว่าตนไม่รู้ คือความรู้ที่สูงส่ง การไม่รู้แต่กลับคิดว่ารู้ คือโรค ปราชญ์จึงปราศจากโรค เพราะเขาถือว่าโรคนั้นเป็นโรค จึงไม่เป็นโรค

การใคร่ครวญลึกซึ้ง

บทนี้กล่าวถึงอะไร?

บทนี้ชี้ให้เห็นว่าความอ่อนน้อมถ่อมตนทางปัญญาคือจุดเริ่มต้นของปัญญาที่แท้จริง การยอมรับความไม่รู้ของตนดีกว่าการอวดรู้ซึ่งนำไปสู่ความหลงผิด

สิ่งนี้เกี่ยวข้องกับฉันอย่างไร?

ข้าพเจ้ามักรู้สึกว่าต้องมีความรู้และความถูกต้องตลอดเวลา แต่บทนี้สอนให้ข้าพเจ้าปล่อยวางความต้องการนั้น และยอมรับความไม่รู้ของตนอย่างสงบ ซึ่งช่วยลดความเครียดและเปิดรับการเรียนรู้ใหม่ๆ

วันนี้ฉันควรทำอะไร?

วันนี้ เมื่อมีคนถามสิ่งที่ข้าพเจ้าไม่รู้ ข้าพเจ้าจะตอบอย่างตรงไปตรงมาว่า 'ไม่รู้' และฟังคำตอบจากผู้อื่นด้วยใจเปิดกว้าง

บทที่เกี่ยวข้อง

การใคร่ครวญของฉัน

บทนี้ให้แรงบันดาลใจอะไรกับคุณ? คุณจะนำไปใช้อย่างไร?

ถามเหลาจื่อเกี่ยวกับบทนี้ แชทเต็มจอ →