ഏറ്റവും ഉന്നതനായ ഭരണാധികാരി — ജനങ്ങൾക്ക് അയാളുടെ അസ്തിത്വം മാത്രമേ അറിയൂ. അതിനുശേഷം — ആരാധിക്കപ്പെടുന്നവൻ, സ്നേഹിക്കപ്പെടുന്നവൻ. അതിനുശേഷം — ഭയപ്പെടുത്തപ്പെടുന്നവൻ. അതിനുശേഷം — അവഹേളിക്കപ്പെടുന്നവൻ. വിശ്വാസം കുറവായപ്പോൾ, അവിശ്വാസം ജനിക്കുന്നു. അയാളുടെ വാക്കുകൾ എത്ര വിരളം! കർമ്മം പൂർണ്ണമാകുമ്പോൾ, കാര്യം സിദ്ധിക്കുമ്പോൾ, ജനങ്ങൾ പ�യും — 'ഞങ്ങൾ സ്വാഭാവികമായി ഇങ്ങനെയാണ്'.
ആഴത്തിലുള്ള ചിന്ത
ഈ അധ്യായം എന്തിനെക്കുറിച്ചാണ്?
ഈ അധ്യായം ഭരണത്തിന്റെ വിവിധ തലങ്ങളെക്കുറിച്ച് പറയുന്നു. ഏറ്റവും ഉത്തമനായ ഭരണാധികാരി ജനങ്ങളുടെ സമൂഹത്തിൽ അദൃശ്യനായി കഴിയുന്നു — അദ്ദേഹത്തിന്റെ സാന്നിധ്യം അനുഭവപ്പെടാതെ കാര്യങ്ങൾ സ്വാഭാവികമായി നടക്കുന്നു. വിശ്വാസമില്ലാതെ അവിശ്വാസം മാത്രമേ വളരൂ എന്ന സത്യവും ഇവിടെ പ്രകടമാണ്.
ഇത് എനിക്ക് എങ്ങനെ ബന്ധപ്പെടുന്നു?
എന്റെ ജീവിതത്തിലും ഈ തത്ത്വം പ്രയോഗികമാണ്. ഞാൻ എപ്പോഴും നിയന്ത്രിക്കാനോ അധികാരം കാട്ടാനോ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ടോ? അതോ സ്വാഭാവികമായ ഒഴുക്കിനെ അനുവദിക്കുന്നുണ്ടോ? എന്റെ കുടുംബത്തിലും സമൂഹത്തിലും എന്റെ സാന്നിധ്യം അമിതമാകാതെ ശ്രദ്ധാപൂർവ്വം കഴിയണം.
ഇന്ന് ഞാൻ എന്തു ചെയ്യണം?
ഇന്ന് ഞാൻ ഒരു സാഹചര്യത്തിൽ ഇടപെടാതെ, സ്വാഭാവിക പ്രവർത്തനത്തിന് അവസരം കൊടുക്കുക. വാക്കുകളെ വിശകലനം ചെയ്യാതെ, കർമ്മത്തിന്റെ ഫലം നിരീക്ഷിക്കൂ.
In the highest antiquity, (the people) did not know that there were (their rulers). In the next age they loved them and praised them. In the next they feared them; in the next they despised them. Their work was done and their undertakings were successful, while the people all said, 'We are as we are, of ourselves!'
AI Modern
ഏറ്റവും ഉന്നതനായ ഭരണാധികാരി — ജനങ്ങൾക്ക് അയാളുടെ അസ്തിത്വം മാത്രമേ അറിയൂ. അതിനുശേഷം — ആരാധിക്കപ്പെടുന്നവൻ, സ്നേഹിക്കപ്പെടുന്നവൻ. അതിനുശേഷം — ഭയപ്പെടുത്തപ്പെടുന്നവൻ. അതിനുശേഷം — അവഹേളിക്കപ്പെടുന്നവൻ. വിശ്വാസം കുറവായപ്പോൾ, അവിശ്വാസം ജനിക്കുന്നു. അയാളുടെ വാക്കുകൾ എത്ര വിരളം! കർമ്മം പൂർണ്ണമാകുമ്പോൾ, കാര്യം സിദ്ധിക്കുമ്പോൾ, ജനങ്ങൾ പ�യും — 'ഞങ്ങൾ സ്വാഭാവികമായി ഇങ്ങനെയാണ്'.
എന്റെ ചിന്ത
What does this chapter inspire in you? How will you apply it?
