জগতত পানীতকৈ নমনীয় আনন্দ নাই

এই অধ্যায়টো কি বিষয়ে?

এই অধ্যায়টিয়ে পানীৰ ৰহস্যময় শক্তিৰ বিষয়ে কয় - জগতত সকলোতকৈ কোমল আৰু নমনীয় হৈয়োঁ পানীয়ে আটাইতকৈ শক্তিশালী আৰু কঠিন বস্তুকো পৰাজিত কৰে। কাৰণ পানী কেতিয়াও পৰিবৰ্তন হোৱা নাই, ই সদায় নিজৰ পথত বৈ আছে। দুৰ্বলে শক্তিশালীক জয় কৰে, নমনীয়ে কঠিনক জয় কৰে - এই কথা সকলোৱে জানে, কিন্তু কোনেও অনুশীলন নকৰে। সিদ্ধ ব্যক্তিয়ে কয় যে ৰাষ্ট্ৰৰ লজ্জা আৰু কষ্ট বহন কৰিব পৰাজনেই সত্যিকাৰৰ শাসক।

ই মোৰ সৈতে কেনেকৈ সম্পৰ্কিত?

এই অধ্যায়ে মোক শিকায় যে বাহ্যিক শক্তি বা কঠোৰতাৰ দ্বাৰা নহয়, আভ্যন্তৰীণ নমনীয়তা আৰু ধৈৰ্য্যৰ দ্বাৰাহে সত্যিকাৰৰ শক্তি লাভ হয়। মোৰ জীৱনত যেতিয়া মই যুঁজিম, মই পানীৰ দৰে হ'বলৈ চেষ্টা কৰিম - অটল কিন্তু নমনীয়, ধাৰাবাহিক কিন্তু অপৰিহাৰ্য।

আজি মই কি কৰা উচিত?

আজি মই পানীৰ দৰে হ'বলৈ চেষ্টা কৰিম - যেতিয়া কোনো বাধা আহে, মই যুঁজিম নাইবা ভাঙিম নাইকো, কিন্তু সিহঁতৰ চাৰিওফালে বৈ যাম। কাৰোবাৰ সৈতে মিলা-মিশাই কাম কৰোঁতে, নিজৰ কঠোৰতা এৰি পানীৰ দৰে সহজে পাৰ হৈ যাবলৈ চেষ্টা কৰিম।